Wie in vredesnaam is André Van Butsel?

André Van Butsel - Auteur uit de Vlaamse Ardennen

Ik schrijf verhalen, romans en blog-artikels over lezen, schrijven en uitgeven.

Ik ben geboren in 1957 op een kleine plattelandshoeve in Oudenaarde en woon sinds 1984 in Ronse. Een Vlaamse-Ardenner pur sang.

Als broekvent zat ik elk vrij moment met mijn neus in strips en boeken, weggedoken in een rustig hoekje waar ik niet gestoord werd. Meer dan eens dacht mijn moeder dat ik in een beerput was gevallen. 'Ge hoort of ge ziet niet meer, als ge nen boek in uw handen hebt,' zei ze dan. Op andere keren zei ze dat ik een 'leesmachien' was.

Het eerste ‘echte’ boek dat ik las was een kinderuitgave van De Vos Reynaert (met grote letters maar zonder prentjes). Toen ik het uit had voelde ik me een koning. 'Ik las een echt boek!'

Zestig jaar later schreef ik mijn eerste roman: Meisje aan de Overkant. Toen het boek af was overspoelde me eenzelfde gevoel van verrukking. 'Goed gedaan Van Butsel. Je schreef verdorie een boek!'

Wat hebben de Vlaamse Ardennen ermee te maken?

Deze weergaloos mooie streek in Zuid-Oost-Vlaanderen is het decor voor Meisje aan de Overkant, voor de vervolgroman en voor talrijke korte verhalen.

De Vlaamse Ardennen dat zijn weidse heuvels, bossen en beken, verrassende vergezichten, weiden met zwartbonte koeien, hellingen en kasseiwegeltjes. De Vlaamse Ardennen dat zijn bruine cafeetjes, bakstenen stationnetjes, veldkapelletjes met ruikers bloemen, brouwerijen, kerken, kastelen en stadhuizen die al eeuwen al dat moois bewaken. Een paradijs voor fietsers. Die komen hier graag afzien.

Waarom ik zo lang heb gewacht om te gaan schrijven?

Nou, dat deed ik niet. Toen ik twintig was schreef ik mijn eerste verhaal. In een vlaag van creatieve woede. Over een lifter die verdwaalt in een geheimzinnig huis. Onhandige krabbels in een kasboek met fletse blauwe lijntjes en een dikke kartonnen kaft. Toen ben ik gekidnapt door buitenaardse wezens en kreeg ik veertig jaar werkkamp, als sociaal werker, HR mens en IT nerd. Begin 2020 ontsnapte ik en nam de pen (laptop ondertussen) weer ter hand. Mijn eerste kortverhaal, je raadt het nooit, ging over een lifter.

Ik heb iets met lifters.

Wil je me nog beter leren kennen? Lees dan dit schizofrene interview met mezelf.